به گزارش روزانه‌نیوز، افزایش صادرات غلات روسیه به ایران در شرایط جنگ و نااطمینانی در مسیرهای تجاری، اهمیت بنادر شمالی کشور را به عنوان بازویی راهبردی برای تأمین امنیت غذایی مسیر خزر دوچندان کرده است. این تحول فراتر از یک مسیر جایگزین، فرصتی برای کاهش وابستگی به کریدورهای محدود و متنوع‌سازی مبادی واردات فراهم ساخته است.
خزر؛ مسیری راهبردی برای تأمین غلات و خوراک دامگزارش مؤسسه تحلیلی «پروزِرنو» نشان می‌دهد که از ابتدای فصل زراعی جاری – اول ژوئیه – تا اواخر اکتبر، حدود یک میلیون و ۸۹۵ هزار تن غلات و حبوبات از روسیه برای ایران ارسال شده است. بررسی ترکیب کالاهای مبادله‌شده حاکی از آن است که در فاصله ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۲۶، حدود ۵۳۱ هزار تن ذرت، ۴۶۷ هزار تن جو و ۱۹۲ هزار تن گندم از روسیه به ایران صادر شده است؛ رقمی که نشان می‌دهد مسیر خزر علاوه بر تأمین گندم، نقش کلیدی در پشتیبانی از زنجیره تولید خوراک دام و طیور ایفا می‌کند.
موانع لجستیکی و محدودیت‌های عملیاتی بنادر شمالیبا وجود مزیت ژئوپلیتیکی دریای خزر – به‌ویژه در شرایطی که پایانه‌های دریای سیاه و خلیج فارس با محدودیت مواجه بوده‌اند – این مسیر با چالش‌های طبیعی و عملیاتی روبه‌روست. شناورهای رودخانه‌رو – دریایی با ظرفیت محدود سه تا چهار هزار تن، کاهش عمق آب، محدودیت‌های ناوبری زمستانی و کمبود امکانات تخلیه و بارگیری از جمله موانعی است که زمان تحویل محموله‌ها را افزایش می‌دهد. همچنین برآوردها حاکی از افزایش حدود ۲۵ درصدی کرایه حمل نسبت به سال گذشته است که نشان می‌دهد مزیت جغرافیایی خزر لزوماً به معنای ارزانی واردات نیست.
فاصله میان مجوزهای وارداتی و تحقق عملیاتیدر داخل کشور، سیاست‌گذاری‌های جدید از جمله اختصاص سهمیه واردات ۴.۵ میلیون تن گندم و جو از کشورهای اوراسیا با تعرفه صفر – شامل دو میلیون و ۲۵۰ هزار تن سهمیه روسیه – بستر مناسبی برای توسعه تجارت فراهم کرده است. با این حال، کارشناسان تأکید می‌کنند که میان ظرفیت مجاز واردات و تحویل واقعی کالا تفاصل وجود دارد و اثربخشی این سیاست‌ها در گروی هماهنگی میان برنامه‌ریزی فصلی واردات، توسعه زیرساخت‌های سیلو و انبارداری و ایجاد سازوکار دقیق تبادل اطلاعات میان دستگاه‌های اجرایی است.
انتهای پیام
